| |
Muzeum Lubelskie
Oddział Historii Miasta Lublina
zaprasza na
otwarcie wystawy
"Julian
Ochorowicz (1850-1917)"
16 maja 2008 r. o godz.
12.00
w sali Muzeum Historii Miasta Lublina
w Bramie Krakowskiej
|
powiększ
|
O godz. 17.00 zapraszamy do Muzeum Literackiego
im. Józefa Czechowicza na spotkanie z Igorem
Strojeckim poświęcone Julianowi Ochorowiczowi.
Wystawa zorganizowana ze zbiorów Igora
Strojeckiego z Warszawy oraz Wojewózkiej
Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w
Lublinie i Muzeum Historii Miasta Lublina.
Muzeum Historii Miasta Lublina przygotowało
wystawę poświęconą Julianowi Ochorowiczowi.
Jest to kolejna wystawa z cyklu prezentującego
ludzi związanych z Lublinem. Najbardziej istotny
jest fakt, że człowiek o tak rozległych
horyzontach i zainteresowaniach, wyrastający
ponad stan wiedzy ówczesnej epoki, uczył się w
lubelskim gimnazjum. Jego kolegami szkolnymi byli
m. in. Aleksander Głowacki, Aleksander
Jaworowski, Gustaw Doliński, Aleksander
Świętochowski. Przez lata utrzymywał z nimi
przyjacielskie kontakty. Odwiedzał też Lublin
wielokrotnie.
Wystawa jest prezentacją zbiorów Igora
Strojeckiego, któremu Muzeum składa serdeczne
podziękowania za użyczenie pamiątek rodzinnych.
Julian Leopold Ochorowicz był filozofem,
psychologiem, badaczem zjawisk paranormalnych,
wynalazcą i literatem. Urodził się 23 II 1850
r. w Radzyminie koło Warszawy. Pochodził z
rodziny o tradycjach pedagogicznych. Ojciec,
Julian pracował jako inspektor radzymińskiego
Instytutu Nauczycieli Elementarnych. Matka,
Jadwiga Teresa z Sumińskich, była autorką
książek dla dzieci oraz tłumaczką prac
dotyczących wychowania. Po śmierci męża w
1855 r. przeniosła się wraz z synem do Warszawy.
W wyniku represji po powstaniu styczniowym, w
1864 r. oboje opuścili stolicę. Po
przeprowadzce do Lublina Ochorowiczowie mieszkali
w kamienicy przy ulicy Poczętkowskiej 362.
Julian kontynuował naukę w 7-klasowym Lubelskim
Gimnazjum Męskim przy ul. Namiestnikowskiej.
Uczęszczał do szkoły z ludźmi, którzy w
dorosłym życiu stali się wybitnymi postaciami
polskiej kultury oraz aktywnymi działaczami
społecznymi. Wśród jego szkolnych kolegów
znaleźli się m. in.: serdeczny przyjaciel
Aleksander Głowacki (pisarz Bolesław Prus),
Aleksander Świętochowski (filozof), Gustaw
Doliński i Aleksander Jaworowski (lubelscy
lekarze), Zbigniew Kamiński (dziennikarz). Po
latach Ochorowicz wspominał lubelskie lata
szkolne jako czas spędzony w atmosferze
młodzieńczych "sporów zawziętych a
serdecznych".
Klimat intelektualnych dyskusji towarzyszył
także studiom w Szkole Głównej,
przekształconej w 1872 r. w Carski Uniwersytet
Warszawski. Z tego czasu pochodzą liczne
artykuły Ochorowicza zamieszczane w prasie
stołecznej (Niwa, Opiekun Domowy) oraz wiersze,
których pierwsze publikacje miały miejsce na
łamach lubelskich czasopism (Kurier Lubelski).
Utwory podpisywał pseudonimem Julian Mohort.
Rozwijał także zainteresowania popularną w XIX
w. teorią magnetyzmu. W 1874 r. ukończył
studia filozoficzne w Lipsku. W 1876 r.
rozpoczął pracę na Uniwersytecie Lwowskim i
poza wykładami prowadził badania nad
możliwością przekazywania obrazów i
dźwięków na odległość.
W 1882 r. Ochorowicz udał się do Paryża, gdzie
nawiązał kontakty z francuskimi uczonymi.
Względy zarobkowe skłoniły go do opatentowania
swych wynalazków technicznych. Za niektóre z
nich (telefon "głośno mówiący" oraz
termomikrofon) zyskał główne nagrody na
wystawach przemysłowych. Po dziesięcioletnim
pobycie za granicą powrócił do kraju.
Uczestniczył w posiedzeniach różnych
towarzystw naukowych oraz wygłaszał odczyty. W
kręgu jego zainteresowań znalazł się modny
wówczas spirytyzm. Rozpoczął badania nad
zjawiskiem hipnozy z udziałem medium, Eusapii
Palladino. Nie znajdując zrozumienia w
środowisku warszawskich lekarzy, których
namawiał do połączenia psychologii z medycyną,
wyjechał na Śląsk Cieszyński. W niewielkiej
miejscowości Wiśle zajął się budową domków
letniskowych. Po kilku latach przeniósł się do
Żerania, a następnie powrócił do Warszawy.
Dla współczesnych Julian Ochorowicz był
postacią kontrowersyjną. Krytycy zarzucali mu
zajmowanie się pseudonaukowymi tematami.
Zwolennicy zaś cenili jego bystrość umysłu,
niezwykłą pomysłowość i nowatorstwo.
Zmarł nagle 1 V 1917 r. na atak dusznicy
bolesnej. Został pochowany na cmentarzu
Powązkowskim. Pozostawił po sobie wiele dzieł
naukowych, projektów wynalazków oraz
wspomnienia pamiętnikarskie spisywane przez
całe życie.
|
|
)
