powiększ

W styczniu 2009 roku Sejm RP uchwalił ROK JULIUSZA SŁOWACKIEGO. Krzysztof Kolberger pragnie uczcić okazję 200-ej rocznicy urodzin i 160-ej rocznicy śmierci wielkiego Polaka oraz przypomnieć jednego z najwybitniejszych polskich poetów doby romantyzmu.

Jest to literatura otwarta na świat i inne kultury, ale nie uciekająca od tematów lokalnych, łącząca polską kulturę i historię z kręgiem antycznej cywilizacji greckiej, pełna fantastyki i wizjonerstwa" - brzmi zapis, który znalazł się w sejmowej uchwale z 9. stycznia 2009 ogłaszającej rok 2009 rokiem Juliusza Słowackiego.

Krzysztof Kolberger:
Zapytał mnie ktoś, czy mam swoją dewizę życia. Może nie do końca ubierałem to w słowa, bo uważam, że nie wszystko należy ubrać w słowa, ale na użytek tego wywiadu powiedziałem: "Jaka jest moja dewiza? Żyj i daj żyć innym". Mógłbym to rozbudować: zachowuj się tak, jakbyś chciał, żeby inni zachowywali się w stosunku do ciebie.

To też, oczywiście, nie mój pomysł na życie, ale bardzo mi on odpowiada. Myślę, że bardzo ułatwia kontakty z ludźmi i ludziom ułatwia kontakty ze mną. Przez to również i oni stają się łatwiejsi, bardziej się otwierają, dają się ulepić jak glina i zachowywać się tak, jakbym może chciał, żeby się w stosunku do mnie zachowywali.
(...)
Chociaż też z tego przypadkowego, ale potem już nieprzypadkowego mówienia publicznie - znowu przypadek nie-przypadek - o moich wydarzeniach, przypadkach, chorobach, przeżyciach z tym związanych, wynika i ma to w końcu na celu ułatwienie życia tym, którzy takiego wsparcia potrzebują. Wsparcia wynikającego ze świadomości: "O, panu Krzysztofowi też się coś takiego zdarzyło. Pan Krzysztof też z tym walczy. Pan Krzysztof zaraz po operacji gra taką ciężką rolę".

Tak było na przedstawieniu Kocham O'Keeffe. Wspomniałem już o tym. Chora, która poddała się i powiedziała, że nie będzie się leczyła i nie chce walczyć, kiedy wyszła po przedstawieniu, zmieniła zdanie: "Skoro pan Krzysztof po takiej ciężkiej operacji jest w stanie - jak to nazwała - tak szaleć na scenie przez półtorej godziny, tyle ma energii i życia, i chęci życia, to ja również będę walczyła. Też będę! Chcę walczyć i chcę żyć!". Już to jest fantastyczne! Mając między innymi takie opinie, zdania, przypadki, utwierdza mnie to w słuszności tego, że dzisiaj rozmawiamy o tym wszystkim. Bo jakiś sens tej rozmowy musi być.

Też i inny jeszcze, już nie powód, ale dobrodziejstwo, płynie z tego mówienia. Z takiej właściwie publicznej spowiedzi trochę. Paradoksalnie, daje mi to siłę! Może to trochę takie zawodowe, w bardzo dużym cudzysłowie, a nawet w dwóch. Nie wiem, czy jest taka figura drukowana? - chorowanie "na pokaz". Pan profesor, który mnie operował, kiedy go kiedyś przywitałem: "Witam mistrza!", powiedział: "Mistrzem to pan jest. W chorowaniu". To był dla mnie wielki komplement i wielkie zobowiązanie. Wielka motywacja do właśnie takiego, a nie innego zachowywania i innego traktowania siebie, a może bardziej wszystkich wokół mnie.
(...)
Nie wiem, jak będzie dalej. Nie wiem, jak się potoczą dalsze losy. Na ile będę w stanie dalej, kolejny duży cudzysłów, "udawać dzielnego", dziarskiego, pracować często ponad siły. Co dotąd, dawało mi - też paradoksalnie, o czym już mówiliśmy - energię. Bo mój zawód wyzwala energię, której człowiek normalnie nie uruchamia na co dzień. Myślę, że my jesteśmy naprawdę "bardzo silnym zwierzęciem". W naszej psychice istnieje niezwykła moc. Właściwie na przestrzeni wieków świadczą o tym wszystkie dzieje ludzi, których dzisiaj nazywamy świętymi, bohaterami. W każdym razie osobami jakoś dla nas niezwykłymi, które zachowują się nie na naszą codzienną miarę, czy przekraczają - w naszym wyobrażeniu - miarę człowieka. Jeżeli więc robią to ludzie, znaczy, że moc tkwi w człowieku!
(...)
Ktoś może zapytać, i tak mnie zresztą pytają: "Skąd pan bierze siły? Skąd pan bierze optymizm? Skąd pan bierze tę umiejętność właśnie w takich trudnych momentach uśmiechania się, czy mówienia o nich z uśmiechem?". Rozumiem, że ludzie odbierają autentyzm tego. Bo tak to jest. Często opowiadam o tym, że dla mnie życie jest trochę jak góry. Góra. Wchodzimy na nią coraz wyżej. Ale trzeba mieć świadomość, że góra z drugiej strony musi nieuchronnie schodzić w dół, bo inaczej nie byłaby górą. Jak już schodzimy na to - nazwijmy to - dno czy dolinę, czyli dół - to dalej jest następna góra, która nas wznosi.

Jeżeli tak przyjmie się nasze życie... Jeżeli przyjmie się, że każdy sukces rodzi w sobie zarodek klęski, że każde szczęście niesie w sobie zarodek nie-szczęścia... Ale słowo "nie- szczęście", tak jak zresztą to ksiądz Twardowski też pisał, jest złożone ze słowa "szczęście", a więc "to, czego nam brakuje", "brak szczęścia", jest to jednocześnie element zawierający w sobie szczęście. Czyli, że potem - przeżywając momenty trudne czy właśnie dalej umownie mówiąc "nieszczęścia" - jesteśmy w stanie docenić te dobre momenty i rangę szczęścia:

a nieszczęście - to szczęście
lecz na razie inne
(ks. Jan Twardowski Niebo w dobrym humorze)